آشنایی با تولید قارچ خوراکیویکی قارچ

کمپوست سازی (فاز یک.قسمت سوم)

در این پست به‌طورکلی به توضیح چرایی کمپوست سازی فاز یک خواهیم پرداخت.

کمپوست ماده‌ای است آلی حاوی کربن و نیتروژن به نسبت‌های معین که طی یک فرایند میکروبی، شیمیایی و نرمالیا گرمایی به مواد ساده‌تر
تجزیه‌شده درنهایت به ماده‌ای هوموسی و تیره‌رنگ تبدیل می‌گردد. به این مراحل کمپوستینگ میگویند.

هدف از کمپوست سازی فاز یک

هدف از این مسئله تبدیل مواد الی به یک محیط مناسب با شرایط ثابت است. به‌طوری‌که محیط فقط برای رشد قارچ فراهم باشد. پایه و اساس
قارچ دکمه‌ای کمپوست است به‌گونه‌ای که ۸۵ درصد تولید قارچ دکمه‌ای وابسته به کمپوست است. بعد از مشخص شدن رطوبت و تعیین
درصد نیتروژن و فرمول مواد اولیه توزیع می‌شود.

کمپوستینگ فاز یک با خیس و مخلوط کردن مواد اولیه شروع می‌شود. خیس کردن این مواد مخصوصاً کلش اهمیت دارد و به روش‌های گوناگونی
انجام می‌شود مثل خیس کردن در حوضچه یا استخر، خیس کردن بارانی، غوطه کردن توسط دستگاه‌های مخصوص انجام می‌شود.

مراحل کمپوست سازی فاز یک

مرحله خیس کردن اولیه راپریوت میگویند که زمانان بسته به نوع کلش بین ۱ الی ۳ روز گاهی بیشتر طول می‌کشد و در محیط باز انجام می‌شود
بعد از ان نوبت مخلوط کردن با کود مرغی و جیپسوم یا سولفات کلسیم است. مخلوط کردن یکنواخت و مناسب مواد اولیه اهمیت زیاد دارد.

بعدازاین این مرحله کمپوست را به شکل توده‌ای درمیاورند. با تجزیه شدن ترکیبات دارای نیتروژن، آمونیاک گاز تولید می‌شود بخشی متصاعد
و بقیه با آب درون کمپوست مخلوط و تبدیل به آمونیوم می‌شود، با به وجود آمدن آمونیوم محیط قلیایی شده برای تنظیم جیپسوم یا سنگ
گچ مهیا می‌شود. افزودن سنگ گچ ۳ عمل در پی دارد: تنظیم pH، جلوگیری از متصاعد شدن و به هدر رفتن آمونیاک و ممانعت از چسبندگی
الیاف کمپوست می‌شود.

توده کردن

توده کردن کمپوست به این دلیل است که واکنش‌های شیمیایی و میکروبی بهتر انجام گیرد، دما و انرژی حفظ شود و رطوبت هدر نرود. توده
کردن بستگی به ماشین‌آلات دارد. نوع سنتیان به‌صورت قالب چهارگوش و طویل است که توسط لودر و دستگاهی بنام کمپوست برگردان
یا کمپوست ترنر انجام می‌گیرد با توده کردن دمای کمپوست تا ۷۰-۷۵ درجه سانتی‌گراد افزایش می‌یابد.

دمای نزدیک ۴۰-۵۰ درجه می‌رسد. که محل فعالیت میکروب‌های گرمادوست است. لایحه سطحی در معرض محیط هوای خارج و بسته به
شرایط آب‌وهوا بین ۰-۳۰ درجه متغیراست. برای یکنواخت کردن دما رطوبت و انجام فرایندهای میکروبی برگردان یا هم زدن توده یا قالب
با فواصل زمانی انجام می‌شود. برای محافظت از عوامل طبیعی مانند آفتاب و باران از سایبان یا سوله استفاده می‌شود ولی باوجود شرایط
کمتر قابل‌کنترل است.

روش‌های سنتی

درروش قدیم دمای لایه‌های مختلف متغیراست. برای یکنواخت کردن دما و رطوبت در تمام سطح کمپوست و درنتیجه کوتاه کردن دوره
کمپوست سازی روش جدید استفاده از بونکر است. بونکر سازه ایست با دیوارها و کف بتونی که از هوا به افشار از سوراخ‌های بنام‌های
اسپیگوت که در لایه‌ی زیرین کف تعبیه‌شده خارج می‌شود.

لوله‌های هوا که بر روی آن اسپیرگوت ها قرار دارد به دستگاه هواساز متصل است. البته از اسپیگوت ها آب اضافی هم می‌تواند خارج شود.
اکثراً بونکرها دارای ۳ دیواره هستند. البته بونکرهای نیم باز و کاملاً مسقف حتی با درب نیز برحسب شرایط محیطی و آب‌وهوا ساخته
می‌شود. بونکر ها ازنظر مقدار هوا به دودسته تقسیم می‌شود.

کمپوست سازی (فاز یک.قسمت سوم), هاگ
کمپوست سازی فاز یک
کم‌فشار

در بونکرهای کم‌فشار تعداد اسپیگوت ها در واحد سطح زیاد است و هوا با فشار کم وارد می‌شود و فاصله‌شان از هم ۲۰-۴۰ سانتی‌متر و
فقط منفذ هرکدام ۵-۱۵ میلی‌متر و فشاران ۲۰۰۰-۳۵۰۰ پاسکال است در این صورت کمپوست باید بسیار یکنواخت در بونکر پر شود به‌
طوری‌که هوا بتواند به تمام نقاط کمپوست برسد.

پرفشار

تعداد اسپیگوت ها کم و درنتیجه هوا با فشار از منافذ خارج می‌شود بنابراین مقاومت کمپوست تأثیر کمی بر فشار هوا دارد فاصله اسپیگوت
ها از هم ۴۰-۶۰ سانت و قطر منفذ ۵-۶ میلی و فشار هوا ۴۵۰۰-۹۰۰۰ پاسکال است. پر کردن بونکر ها توسط دستگاه پرکن بونکر انجام
می‌شود.

با توده کردن کمپوست و هوادهی از کف، فعالیت میکروب‌ها آغاز می‌شود و دما افزایش می‌یابد و به ۸۰ سانتی‌گراد می‌رسد. افزایش
دما و رسیدن به ۸۰ درجه نشانه شرایط مناسب کمپوست، مخلوط شدن یکنواخت مواد اولیه، مقدار کافی اکسیژن و عدم وجود توده
بی‌هوازی در بونکر است. رطوبت زیاد، رنگ زرد، بوی زننده و دمای کم کمپوست نشانه‌ی بی‌هوازی شدن کمپوست است.

برای هر تن کمپوست ۱۵ مترمکعب هوا لازم است. درصورتی‌که مقدار هوا و اکسیژن کافی باشد تولید گازکربنیک در وسط کمپوست به
۲۰ درصد خواهد رسید. برای مخلوط شدن کمپوست هر ۲ تا ۳ روز یک‌بار کمپوست را جابجا می‌کنند. در این مرحله کمپوستینگ همان‌
طور که توضیح داده شد. دو عمل توده کردن و هوا دادن یا برگردان کردن انجام می‌شود. به محلی که این عملیات دران انجام می‌شود
کمپوست یارد میگویند.

به‌این‌علت که این مراحل معمولاً در محیط باز بنام کمپوست یارد انجام می‌شود. شرایط محیطی یا پیرامون و نیز تغییر فصل می‌تواند
تأثیرگذار باشد. در کمپوست سازی های جدید در بسیاری از کشورها برای جلوگیری از آلودگی هوا و یکسان و یکنواخت ساختن
کمپوست در تمام طول سال از کمپوست سازی بسته استفاده می‌شود.

اتمام فاز یک

فاز یک هنگامی خاتمه می‌یابد که بوی تند آمونیاک از کمپوست متصاعد می‌شود، رنگ قهوه‌ای تیره آن حاکی از انجام عمل کارا میلیزیشن
است که قابلیت نگهداری آب را دارا باشد. رطوبت کمپوست در این زمان ۷۳-۷۵ درصد می‌باشد که بهینه محسوب می‌شود.

با افشردن کمپوست در دست قطرات آب بین انگشتان ظاهر می‌شود. کمپوست دارای الیاف بلند و محکم می‌تواند آب بیشتری را در
مقایسه با کمپوست دارای الیاف کوتاه و مسن و متراکم جذب نماید. درصورتی‌که دارای الیاف کوتاه باشد در هنگام پر کردن در تونل
باید دقت کافی شود تا از فشرده شدنان جلوگیری گردد. پر کردن باید کاملاً یکنواخت انجام گیرد و حاشیه کمپوست نسبت به مرکز
آن تراکم بیشتری برخوردار باشد. فاز یک کمپوستینگ ۶-۱۴ روز برحسب روش تهیه، نوع و کیفیت مواد اولیه طول می‌کشد.

اهمیت اقتصادی و تجاری قارچ
>
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا